«Αλπικό διαζύγιο»: Ο νέος τύπος χωρισμού που γίνεται ολοένα πιο συχνός

• Το «αλπικό διαζύγιο» είναι από εκείνους τους όρους που ακούγονται αθώοι, αλλά κρύβουν μια αρκετά άβολη πραγματικότητα. Περιγράφει μια κατάσταση όπου ένα ζευγάρι πάει μαζί για πεζοπορία ή γενικά μια δύσκολη διαδρομή στη φύση και ο ένας… απλά αφήνει τον άλλον πίσω. Τον αφήνει, κυριολεκτικά! Δεν περιμένει, δεν βοηθά, δεν προσαρμόζεται. Συνεχίζει μόνος του. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη μικρή πράξη, «σπάει» και η σχέση.

  Ο όρος υπάρχει από παλιά, αλλά τελευταία ξαναβγήκε στην επιφάνεια καθώς έχουν γεμίσει τα social με τέτοιες ιστορίες. Άνθρωποι που λένε ότι ξεκίνησαν μια εκδρομή σαν ζευγάρι και κατέληξαν να περπατούν μόνοι τους, νιώθοντας ότι ο άλλος δεν τους υπολόγισε καν.
  Η βόλτα που γίνεται τεστ σχέσης
  Ο όρος μπορεί να ακούγεται καινούργιος, αλλά υπάρχει εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Τον είχε χρησιμοποιήσει ήδη από το 1883 ένας συγγραφέας για να περιγράψει μια ιστορία που δεν πήγε και πολύ καλά. Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα είναι ότι τέτοιες ιστορίες δεν μένουν σε ένα βιβλίο. Κυκλοφορούν παντού, κυρίως μέσα από προσωπικές ιστορίες που μοιράζονται άνθρωποι στα social media.

  Και κάπου εδώ αρχίζει να φαίνεται γιατί το θέμα συζητιέται τόσο. Δεν είναι απλώς μια κακή εκδρομή. Είναι μια στιγμή που βγάζει στην επιφάνεια πράγματα που ίσως δεν φαίνονται στην καθημερινότητα.
  Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να λες ότι νοιάζεσαι για τον άλλον και διαφορετικό να το δείχνεις όταν κουράζεται, όταν φοβάται ή όταν δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ίδιο ρυθμό. Εκεί δεν υπάρχει περιθώριο για δικαιολογίες. Ή θα σταματήσεις και θα περιμένεις ή θα συνεχίσεις και θα τον αφήσεις πίσω.

  Και αυτό είναι που «γράφει». Όχι το πόσο γρήγορα περπάτησες ή αν έφτασες στην κορυφή, αλλά το πώς φέρθηκες στον άνθρωπο που ήταν μαζί σου.
  Πολλές από τις ιστορίες που κυκλοφορούν έχουν ένα κοινό μοτίβο. Ζευγάρια που δεν είχαν ξεκάθαρη επικοινωνία, που δεν είχαν μιλήσει για το τι θέλει ο καθένας από μια τέτοια εμπειρία. Για τον έναν ήταν πρόκληση, για τον άλλον μια κοινη εμπειρία και μια ευκαιρία να περάσουν χρόνο μαζί. Όταν αυτά τα δύο δεν συναντιούνται, η σύγκρουση είναι σχεδόν δεδομένη.

  Και κάπου εκεί, μέσα σε μια ανηφόρα ή σε μια δύσκολη στιγμή, έρχεται η συνειδητοποίηση. Ότι το «μαζί» δεν ισχύει και τόσο πολύ από την απέναντι πλευρά.

  Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία μόνο πού πας, αλλά με ποιον πας. Και κυρίως, αν αυτός ο άνθρωπος θα μείνει δίπλα σου όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Αν δεν το κάνει, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι η διαδρομή, αλλά η ίδια η σχέση.

  via