Cosmo-θεωρίες σχετικότητας: Χέρι-χέρι για ένα καλοκαίρι... ή παραπάνω;

• Υπάρχουν έρωτες που στέκουν χέρι-χέρι για ένα καλοκαίρι με φόντο θάλασσες, ηλιοβασιλέματα, αστέρια και πανσελήνους. Μπορεί όμως ο έρωτας να διαρκέσει παραπάνω; Μας έμαθαν μικούς οι γονείς μς ότι όταν θέλεις πολύ τον άλλο είσαι εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα.

  Ο έρωτας κι η αγνή αγάπη τείνουν να γίνουν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας σε μια εποχή που το ίντερνετ κατάντησε την εύρεση συντρόφου ένα ατελείωτο κυνήγι likes μέσα σε έναν τεράστιο κατάλογο με όλα τα χρώματα μαλλιών , όλες τις πιθανές αναλογίες και ασχολίες.

  Άνθρωποι ερωτεύονται, δίνονται , πληγώνονται , από ανθρώπους χαλασμένους όπως θα ακούσεις συχνά να τους αποκαλούν, brokentoys.  Άνθρωποι που σε κάνουν να χιλιοσκέφτεσαι μήπως έκανες λάθος που έδωσες ένα κομματάκι από τον πολύχρωμο κόσμο των συναισθημάτων σου στο ασπρόμαυρο της αναισθησίας και της πλεονεξίας τους. 

  Βλέποντας αυτά απελπίστηκα αλλά το μάτι μου σκάλωσε σε ένα άρθρο. Ζευγάρι σκελετών αποκαλήφθηκε από  αρχαιολόγους στην αυλή παρεκκλησιού στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν κρατημένοι χέρι χέρι για 700 χρόνια περίπου.   Μακάβριο το θέαμα της φωτογραφίας αλλά αν το κοιτάξεις καλύτερα αναπτερώνονται οι ελπίδες σου σε κάτι αληθινό. 

  Θα μουπεις παρέμειναν έτσι τόσα χρόνια επειδή δεν είχαν επιλογή να πάνε και πουθενά αλλού.  Κι όμως το ότι τους έθαψαν έτσι κάτι σημαίνει. Ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι μαζί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στη ζωή και στο θάνατο. Όλα αυτά που διαβάζουμε από τους μαγάλους συγγραφείς, για αθάνατους έρωτες, όπως αυτός του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας  δεν είναι ανέφικτοι. Είναι καιρός να ξυπνήσουμε στη μνήμη μας το ρομαντισμό που τόσο χλευάζουμε και να τον κάνουμε στόχο. Μπορεί οι καιροί να δυσκόλεψαν και η κρίση να τρέλανε τους ανθρώπους ή η τεχνολογία να τους έκανε άπληστους αλλά ακόμη πιστεύω σε μια ακτίδα φωτός σε αυτό το συννεφιασμένο τοπίο.