Μιλάτε σε αγνώστους στο ασανσέρ; Τι αποκαλύπτει για τον χαρακτήρα σας, σύμφωνα με ψυχολόγο

• Λίγα δευτερόλεπτα με έναν άγνωστο σε ένα ασανσέρ αρκούν για να νιώσουμε ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει. Η ψυχολόγος Έλενα Νταπρά εξηγεί τι κρύβεται πίσω από αυτή την ανάγκη.
  Η σκηνή με τον Μπιλ Μάρεϊ στο ασανσέρ, στον ρόλο του Μπομπ Χάρις στην ταινία «Χαμένοι στη Μετάφραση», είναι εξίσου εμβληματική όσο και οικεία. Είτε διαδραματίζεται σε ξενοδοχείο του Τόκιο είτε σε πολυκατοικία στην Αθήνα, το συναίσθημα είναι το ίδιο.

  Μοιραζόμαστε έναν στενό χώρο με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, κάποιος πρέπει να πει κάτι και καταλήγουμε να μιλάμε για τον καιρό, ακόμη κι αν όλοι βλέπουμε ότι βρέχει.
  Τι δείχνει η συνήθεια να μιλάτε στους άλλους στο ασανσέρ
  «Συχνά μιλάμε επειδή δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τη σιωπή», εξηγεί στο ισπανικό Telva η Έλενα Νταπρά, ειδική στην ολιστική ψυχολογία.

  Η παρόρμηση να σχολιάσουμε πόσο έπεσε η θερμοκρασία μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και μετά από μια μέρα που θέλαμε μόνο να γυρίσουμε σπίτι και να σταματήσουμε να μιλάμε. Και μέσα μας γεννιέται η απορία: τι θα σκεφτεί ο γείτονας αν μείνω σιωπηλός;
  «Όταν μπαίνουμε σε ένα ασανσέρ, μοιραζόμαστε έναν πολύ περιορισμένο χώρο με κάποιον που μερικές φορές δεν γνωρίζουμε καν», επισημαίνει η ειδικός. Αυτή η εγγύτητα μάς αναγκάζει να διαχειριστούμε μια ιδιαίτερη κατάσταση, όπου βρισκόμαστε στα λίγα εκατοστά από κάποιον για τον οποίο ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Ο τρόπος που βιώνουμε εκείνη τη στιγμή λέει περισσότερα για εμάς απ’ όσα φανταζόμαστε.

  «Για κάποιους ανθρώπους, το να ξεκινήσουν μια κουβέντα είναι ένας φυσικός τρόπος σύνδεσης. Για άλλους είναι μια στρατηγική για να μειώσουν την ενόχληση, να ελέγξουν την κατάσταση ή να μην νιώθουν ότι τους παρατηρούν», λέει η Νταπρά. Και προσθέτει: «Μερικές φορές δεν σπάμε τη σιωπή για να επικοινωνήσουμε με τον άλλον, αλλά για να καθησυχάσουμε τον εαυτό μας». Ίσως πράγματι έχουμε όρεξη να πούμε δυο κουβέντες με τον γείτονα. Ίσως πάλι μας απασχολεί η εντύπωση που αφήνουμε και φοβόμαστε ότι η σιωπή θα ερμηνευτεί ως αγένεια.

  Παίζει ρόλο και ό,τι έχουμε μάθει για την ευγένεια. Το να πούμε ότι κάνει ζέστη είναι ένας απλός τρόπος να σπάσει ο πάγος. Η Έλενα Νταπρά θυμίζει ότι αυτές οι ανταλλαγές «βοηθούν να διαχειριστούμε τη σωματική εγγύτητα, να μειώσουμε την αβεβαιότητα και να διευκολύνουμε μια ευγενική κοινωνική αλληλεπίδραση».

  Γι’ αυτό καλό είναι να είμαστε επιφυλακτικοί όταν βγάζουμε συμπεράσματα για τον χαρακτήρα εκείνου που μιλά. Όπως τονίζει η ψυχολόγος, «το να είσαι ομιλητικός δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι κοινωνικός». Μια ζωηρή κουβέντα μπορεί να είναι και τρόπος να ηρεμήσει τα νεύρα του ανθρώπου που τη φέρνει.
  «Ένας άνθρωπος που ανέχεται καλά τη σιωπή μπορεί να νιώθει άνετα με τον εαυτό του και να μην αισθάνεται την ανάγκη να γεμίζει κάθε κενό με λέξεις», λέει η Νταπρά. Το να μοιραζόμαστε ένα ασανσέρ χωρίς να ετοιμάζουμε νοερά το επόμενο σχόλιο μπορεί να δείχνει μικρότερη ανάγκη για επιδοκιμασία. Μπορεί επίσης απλώς να είμαστε κουρασμένοι εκείνη τη μέρα και να προτιμάμε να κρατήσουμε για τον εαυτό μας αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα.

  «Το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο αν μιλάμε ή σωπαίνουμε, αλλά τι νιώθουμε όταν δεν μιλάμε». Κάποιοι απολαμβάνουν τη διαδρομή χωρίς να το σκέφτονται, ενώ άλλοι κοιτάζουν επίμονα την ένδειξη των ορόφων, ανυπόμονοι να φτάσουν, επειδή η κατάσταση τούς δυσκολεύει. «Η αυτοπεποίθηση δεν σημαίνει ότι έχουμε πάντα κάτι να πούμε, αλλά ότι δεν νιώθουμε πως πρέπει διαρκώς να αποδείξουμε κάτι», σημειώνει.

  Κάτι παρόμοιο ισχύει για όσους προτιμούν να περιμένουν το επόμενο ασανσέρ για να ανέβουν μόνοι τους. Η Νταπρά εξηγεί ότι το να απολαμβάνει κανείς μια στιγμή ιδιωτικότητας είναι μια προτίμηση που από μόνη της λέει λίγα για την προσωπικότητά μας. Όταν όμως περιμένουμε συστηματικά από φόβο μήπως μας κοιτάξουν ή μας κρίνουν, η ειδικός προειδοποιεί ότι «ίσως έχουμε να κάνουμε με συμπεριφορά κοινωνικής αποφυγής».

  via