NO SEX IN THE CITΥ

• Έξω απ’ τα δόντια…

  «Έξω απ’ τα δόντια…» τραγούδησε η Μαλάμω κάποτε και έγινε και hit! Τη θυμήθηκα καθώς έτρωγα μια σαλάτα… Γιατί, δαγκώνοντας ένα κρουτόν,  κι εγώ έξω απ’ τα δόντια το είδα… Ήταν ένα από τα αδερφάκια τους, που έγινε δυο κομμάτια. Το ένα έμεινε μέσα να πονάει και το άλλο, ευτυχώς, δεν το κατάπια! Κοιτάχτηκα με φρίκη στον καθρέφτη, άνοιξα τα κροκοδείλια σαγόνια μου και με αυτό που αντίκρισα έχυσα κροκοδείλια δάκρυα! Ήταν ένα κενό, όχι από αυτό του Μαζωνάκη που μεγαλώνει, αλλά αυτό που μου έλεγε ότι μόνο ο οδοντίατρος με σώνει!

  Μάζεψα το κουράγιο μου και τηλεφώνησα στον οδοντίατρό μου. Χρόνια είχα να τον δω, κακά τα ψέματα, κι επόμενο ήταν να μη με θυμάται.  Κλείσαμε ένα ραντεβού και, επιτέλους, έκλεισα το στόμα μου γιατί ήδη ένιωθα φαφούτα! Στο μυαλό μου ερχόταν η εικόνα της γιαγιάς μου να βάζει τα δικά της δόντια στο ποτήρι κάθε βράδυ! Λες να χρειαζόταν να φορέσω μασέλα; Τι νόημα έχει η ζωή αν είν’ τα δόντια στο κουτί;

  Το επόμενο πρωί χτύπησα την πόρτα του. Άνοιξε κι ήθελα να αρχίσω να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που δεν πήγαινα κάθε τόσο για καθαρισμό! Είχα παίδαρο οδοντίατρο κι ούτε το θυμόμουν! Ψηλός, με καστανά μάτια, υπέροχα χείλη και απίστευτο χαμόγελο! Αυτό μας έλειπε, κοτζάμ οδοντίατρος… Με μιας ξέχασα τον πόνο και πήρα το γοητευτικό μου υφάκι. Χαμογέλασα, αλλά θυμήθηκα ότι έλειπε το μισό δόντι κι έτσι ξανάκλεισα αμέσως  το στόμα κατακόκκινη από ντροπή!

  Με εξέτασε και, αφού εντόπισε και  δυο τρεις άλλες κουφάλες, άρχισε δουλειά! Κι εγώ το ίδιο… δε μπορούσα να μιλάω, αλλά επιστράτευσα το μάτι το τσακίρικο και εξερευνούσα ό,τι δικό του βρισκόταν στο οπτικό μου πεδίο! Τις μακριές δαχτυλάρες του, τις ματάρες του, και το τέλειο μαλλί… Σαν του Ντέρεκ από το Grey’s Anatomy! Κάπου κάπου έβλεπα κι άλλα εντυπωσιακά, αλλά με προσοχή, μη με περάσει και για λυσσάρα.

  Για να είμαι ειλικρινής, έβλεπα τροχούς κι άλλα αγκυλωτά τσουμπλέκια  να μπαίνουν στο στόμα μου, αλλά δεν έβγαζα «κιχ», μη γίνω και ρόμπα! Κάθε τόσο με ρωτούσε στοργικά «Πονάς;» και εγώ απαντούσα «Όχι!» Βέβαια από μέσα μου έλεγα «Ναι, αλλά μ’αρέσει!» Κάπου κάπου μέσα στο κεφάλι μου άκουγα και τον Θάνο Πετρέλη με το θρυλικό άσμα «Χτύπα κι άλλο» κι όταν έφτυνα σκεφτόμουν «Το αίμα»…

  Κάποια στιγμή το μαρτύριο τελείωσε… αλλά ήθελα να τον ξαναδώ! Έτσι έκανα και άλλο καθαρισμό και λεύκανση, ξανά και ξανά που σε λίγο τα δόντια μου έγιναν σαν του Αλέξανδρου Πετρίδη! Περπατούσα στο δρόμο και τύφλωνα τους οδηγούς με τα «δόντια πορείας» μου. Κάποια στιγμή με πήρε χαμπάρι και, επιτέλους, με πήρε τηλέφωνο να δει πως είμαι και μου ζήτησε να βγούμε!

  Βγήκαμε, και πριν ακόμη καθίσουμε άρχισαν τα παρατράγουδα… Μου κουβαλήθηκε με μια τσαντάρα, ούτε πλασιέ να ήτανε! Προς στιγμή φοβήθηκα ότι θα μου κάνει επίδειξη τάπερ, για έξτρα εισόδημα. Και όμως, ήταν χειρότερο. Όταν την άνοιξε δεν ήξερα από πού να φύγω… Άρχισε να βγάζει το δικό του ποτήρι, τα δικά του μαχαιροπήρουνα, τις δικές του χαρτοπετσέτες… Μέχρι και καλαμάκι είχε φέρει ο αθεόφοβος, μην τυχόν δεν είχε το μαγαζί αυτά με την συσκευασία ανά τεμάχιο. Τα έχασα η γυναίκα, τι φρικιό ήταν αυτό, μόνο τον κλίβανο από το ιατρείο δεν έσυρε με κανένα καροτσάκι συνοδεία… Βέβαια, είχε πάρει τα μέτρα του και για την απολύμανση. Αντισηπτικά μαντηλάκια μίας χρήσης, οινόπνευμα και Betadine!

  Με πολύ μεγάλη ευκολία τον έβαλα στην Εντατική μου, αν και το δοντάκι μου πονούσε! Την είχα δαγκώσει αρχικά τη λαμαρίνα, αλλά τι να κάνουμε; Ο οδοντίατρος σίγουρα δεν ήταν για τα δόντια μου… Σίγουρα θα την είχε την Εντατική «στην τρίχα». Τρίχα;; Τι λες τώρα; Φτου μακριά από εμάς, τριχιά στο λαιμό καλύτερα! Περιττό να πω ότι αυτή η ιστορία μου βγήκε σε καλό! Έχασα κιλά, καθώς έκοψα τα γλυκά, και φρόντιζα τα δόντια μου ως κόρες οφθαλμού, μη χρειαστεί να ξανακαθίσω στην καρέκλα του οδοντογιατρού! Μήπως να κάνω καμιά επίσκεψη στον οφθαλμίατρο…;