SHAYA - RESURRECTION

• Οι πιθανότητες να επιστρέψει κανείς σοβαρά  στην μουσική σκηνή με προϊστορία την συμμετοχή του σ’ ένα casting group, δεν είναι  είναι ιδιαίτερα μεγάλες.  Η Shaya δείχνει ότι αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα από την στιγμή που κατάφερε να συμμετάσχει σε δύο μεγάλες, σοβαρές και εντυπωσιακές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια  («Far Away From Everything» με Mark F. Angelo και  «Πριν σε Γνωρίσω» με Stavento). Φαίνεται πως ή ίδια θέλει να επωφεληθεί  από το buzz του μεγάλου Dance hit της περσινής χρονιάς και με συνοπτικές διαδικασίες κυκλοφόρησε την solo δισκογραφική της δουλειά. Έκανε το βήμα παραπάνω?

  .

  Δύο θετικότατες συμμετοχές σε τραγούδια άλλων καλλιτεχνών δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για ένα προσωπικό album. Η αρχή του «Resurrection» δίνει έναν φρέσκο ηλεκτρονικό αέρα, με το «2night» συγκεκριμένα να ξεχωρίζει για τον δυναμισμό και την ενέργεια του. Αρκετά καλή παραγωγή, η οποία με άφησε με την επιθυμία για παρόμοια beats γιατί αυτό ταιριάζει περισσότερο στην Shaya. Dance παραγωγές που είναι πιο κοντά σ’ ένα house συναίσθημα παρά στα Pop κομμάτια. Αυτό δεν ξέρω αν έχει σχέση με την καλή φωνή της τραγουδίστριας, ή με το γενικότερο στυλ της ή και με την ποιοτική ανωτερότητα των συγκεκριμένων παραγωγών σε σχέση με τις υπόλειπες απόπειρες. Για παράδειγμα, το «Imaginary Lady» είναι απίστευτα προβλεπόμενο και θυμίζει με τον ήχο που έχει δεκάδες άλλα singles άλλων συναδέλφων της. Δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου βγάζει το ίδιο ευχάριστο feeling όπως στο αμέσως επόμενο «Let’s Dance». Χαρούμενη ενορχήστρωση που δένει πιο αρμονικά με την εικόνα που έχει φτιάξει το τελευταίο διάστημα η Shaya.

  Κάποια hooks είναι ωραία και κολλητικά, άλλα πάλι μου ακούγονται αρκετά μέτρια («Remote Control»). Οι στίχοι σε τέτοιους δίσκους δεν παίζουν ιδιαίτερα μεγάλο ρόλο, απλά πιστεύω ότι με δυο-τρεις καλύτερες επιλογές ενδεχομένως να είχαν αποφευχθεί κάποια λάθη. Το μεγαλύτερο όλων είναι μακράν το «Τυχερή»: πρόκειται για μία συμπαθητική παραγωγή, που έχει τα φόντα για ένα καλό τελείωμα του «Resurrection». Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ελληνικός στοίχος ακουγόταν εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, υπογραμμίζοντας με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο ότι τα αγγλικά της πηγαίνουν καλύτερα (σε αυτό τον ήχο). Ειδικά άμα φέρω στο μυαλό μου το πρώτο της single ή το «Feel Me», δεν τίθεται θέμα για το τι κολλάει καλύτερα με αυτόν τον Dance – Pop ρυθμό που έχει καθοριστεί στο μεγαλύτερο μέρος του CD.