Έρευνα - Γιατί δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε εύκολα έναν χωρισμό;

• Μία από τις πιο δύσκολες περιόδους που μπορεί να περάσει κάποιος είναι ο χωρισμός από μία σχέση. Είτε μακροχρόνια είτε πιο μικρή σε διάρκεια, ο πόνος που προκαλείται από αυτή την κατάσταση είναι αρκετός για να σε στεναχωρεί στην καθημερινότητά σου και να σε κρατάει σε μία περίεργη φάση. Μάλιστα, το να ξεπεράσεις κάποιον που έχεις αγαπήσει μπορεί να είναι και σχεδόν αναπόφευκτο. Ειδικά, τις πρώτες ημέρες που θα έχετε χωρίσει.
  Η ερώτηση που πλανάται συχνά πάνω από το κεφάλι σου είναι το πότε θα καταφέρεις, τελικά, να ξεπεράσεις τον χωρισμό αυτό; Πότε θα μπορέσεις να σταθείς και πάλι στα πόδια σου και να πας παρακάτω. Εμείς σου βρήκαμε την απάντηση. Βασικά, όχι εμείς, αλλά επιστήμονες μέσα από μία έρευνα που έκαναν.
  Οι ερευνητές μελέτησαν τρωκτικά τα οποία συνάπτουν μονογαμικές σχέσεις και παρατήρησαν πως βιώνουν μια έκρηξη ντοπαμίνης στον εγκέφαλό τους όταν αναζητούν και επανενώνονται με τον σύντροφό τους. Όμως, μετά τον χωρισμό τους και για μεγάλο χρονικό διάστημα, τα τρωκτικά δεν βιώνουν πλέον καμία τέτοια «έκρηξη». Κάτι παρόμοιο πρέπει, μάλλον, να ισχύει και για τους ανθρώπους.

  Η Zoe Donaldson, νευροεπιστήμονας στο CU Boulder και επικεφαλής συγγραφέας της σχετικής μελέτης, δήλωσε:
  «Tα ποντίκια μπορούν στην πραγματικότητα να δημιουργήσουν έναν νέο δεσμό μετά από αυτή την αλλαγή στη δυναμική της ντοπαμίνης, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν όσο ο δεσμός είναι ακόμη σε ισχύ»

  Στην έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Current Biology, η ομάδα αναφέρει πώς πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων στα οποία τα ποντίκια έπρεπε να πατήσουν μοχλούς για να αποκτήσουν πρόσβαση είτε στο ταίρι τους είτε σε ένα άγνωστο ποντίκι που βρισκόταν στην άλλη πλευρά μιας διαφανούς πόρτας. Μέσα από αυτή την “άσκηση”, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα ποντίκια είχαν μεγαλύτερη απελευθέρωση ντοπαμίνης στον εγκέφαλό τους όταν πατούσαν μοχλούς και άνοιγαν πόρτες για να συναντήσουν το ταίρι τους παρά όταν συναντούσαν ένα νέο ποντίκι. Μάλιστα, τα τρωκτικά αγκαλιάζονταν περισσότερο με το ταίρι τους κατά τη συνάντηση και βίωναν μεγαλύτερη αύξηση της ντοπαμίνης κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης.

  Όπως ανέφεραν οι ερευνητές στον Guardian, αυτές οι διαφορές στα επίπεδα ντοπαμίνης δεν υπήρχαν όταν τα ζευγάρια είχαν χωρίσει για τέσσερις εβδομάδες.
  Η Donaldoson πρόσθεσε ότι η μελέτη αυτή θα μπορούσε να αφορά και ανθρώπους που δυσκολεύονται να προχωρήσουν μετά την απώλεια κάποιου κοντινού τους προσώπου. Όπως αναφέρει η ίδια:

  «Είναι πιθανό ότι, για αυτούς τους ανθρώπους, το σήμα ντοπαμίνης του συντρόφου τους δεν προσαρμόζεται μετά την απώλεια, καθυστερώντας ουσιαστικά την επεξεργασία της απώλειας. Ένας ευρύτερος στόχος της έρευνάς μου είναι να εντοπίσω τρόπους για να βοηθήσω τα άτομα με παρατεταμένη διαταραχή πένθους, εντοπίζοντας τις βιολογικές αλλαγές που τους βοηθούν να ενσωματώσουν μια απώλεια και να επανέλθουν στη ζωή»